تاکنم جان از سررغبت فدای نام دوست

واله وشیداست دایم همچوبلبل در قفس

                            طوطی طبعم زعشق شکّر وبادام دوست

زلف او دامست وخالش دانه آن دام وبس

                             بر امید دانه ای افتاده ام در دام دوست

سر زمستی برنگیرد تا به صبح روز محشر

                             هرکه چون من درازل یک جرعه خورد ازجام دوست
بس نگویم شمّه ای ازشرح شوق خود ازآنک

                             دردسر باشد نمودن بیش ازین ابرام دوست

گردهد دستم کشم دردیده همچون توتیا

                             خاک راهی کان مشرّف گردد ازاقدام دوست

میل من سوی وصال وقصد اوسوی فراق

                              ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

حافظ اندر درد او می سوز وبی درمان بساز

                               زانکه درمانی ندارد درد بی آرام دوست

پرنده هایی زیر باران

صداي جيرينگ جيرينگ سكه ها گاه گداري حواسم جمع كاسه مي كرد. پيچيدن صداي باد، لابلاي برگهاي خشكيده، آهنگ ملايمي ساخته بود هرازگاهي رگبار تندي مي گرفت. مردم در رفت وآمد بودند. بزرگ و كوچك، مرد و زن، خيلي ها بي توجه از كنارم رد مي شدند.

اما بعضي ها خم شده سكه اي درون كاسه مي انداختند. ديگر هوا روبه تاريكي مي رفت. بايد بساطم را ازكنار خيابان جمع كرده و راهي خانه مي شدم. كوچه هايي تنگ وباريك كه هر چه قدر جلوتر مي رفتي، خانه ها كلنگي تر بودند. ديوارهاي فروريخته، آجرهاي شكستۀ اطرافش، دروپنجره هاي زنگ زده پسرهاي ده، دوازده ساله كه از هم سن وسالانم بودند. همۀ آنها مشغول بازي وهياهو وبي توجه به اتمام روز از سروكلۀ هم بالا مي رفتند. بعضي ها با وضع بهترو بعضي هاي ديگر، شايد كمي شبيه من بودند. اما مي دانستم كه هيچ كدام مثل من مجبور نيستند به جاي مدرسه وبازي هرروز وهرروز كنار خيابان كاسۀ گدايي بدست بگيرند. در نيمه باز را تاآخر باز كرده وبا تكاني آب كفشهايم را خالي كردم. پاهاي بي حس وبي رمقم را درون حياط گذاشتم.حياطي خيلي كوچك با د خانۀ تعمير نشده. روشنايي كمي ازدرون خانه مي آمد. با لباسهايي كاملا خيس، بدنم شروع كرد به لرزيدن. به نرده ها چسبيدم وكشان كشان خودم را به بالارساندم. سرما زياد ناراحتم نمي كرد، چرا كه درعوض مي توانستم با سكه هاي جمع شده چندتايي نان داغ براي صبحانه بخرم.

مادربه جاي شيشۀ شكسته، يك بالش كهنه ويك علمه كاغذپاره لاي تركهاي در چوبي اتاق قرارداده بود، تا مانع نفوذ سرما شود. با صداي بازشدن در، نگاهم درنگاه مادر خشكيد. انگار مثل هميشه ازدست بي تفاوتي ها و بي قيدهاي پدر گريان بود. باجثه اي لاغرونحيف گوشۀ اتاق، درحاليكه با يك دست به پشت آرزو مي زد، كزكرده و رنگ چشمهايش، همرنگ غروب شده بود. ولی مثل همیشه مهربانی درنگاهش موج می زد. اولین قدم را برداشتم با اشاره مرادعوت به سکوت کرد. فضای اتاق آنقدرها روشنایی نداشت چراغ کهنه ی گوشه ی دیوار، گرمای کافی نمی داد. همه ی اتاق را که ورنداز می کردی، جزچند تیکه اثاثیه ی به دردنخور، چیزی به چشم نمی خورد. خیلی آهسته خوذم را به پشت در اتاق بغلی رساندم. ازدود سیگار، مه غلیظی سرتاسر اتاق را پوشانده بود. پدر با آن سبیلهای پرپشت و موهای وزوزی، بساط منقلش را جمع کرده و مشغول کشیدن سیگار بود. هربار پکی به سیگار می زد وبه فکر فرومی رفت. برخلاف آن هیکل استخوانی اش، هیچ موقع حال و رمقی نداشت.یادم افتادمادر می گفت:«قبل از اینکه بابات خودشو اینطوری بدبخت کنه، همه اهل محل اونو به اسم اصغر پلنگ صدا می زدند.مثل الان نبود که زورش به یه پشه هم نرسه».

یک دفعه مثل اینکه چیزی یادش اومده باشد، ازجا برخاست. همیشه از روبروشدن با پدر وحشت داشتم.سریع برگشتم گوشه ی اتاق و به حالت چهارزانو گوشه ی رختخوابها پناه گرفتم. هق هق آهسته ی مادر هنئز به گوش می رسید ازترس بدنم به لرزه افتاد، برای همین چشمهایم را بستم و سرم را روی پاهایم گذاشتم.«من قولشو خیلی وقته دادم، اینو باس خوب تو اون گوشات فرو کنی. امشب قراره بیان دنبالش، نبینم حرف زیادی بزنی»با صدای بلند پدر به این فکر افتادم که حتماً برایمان نقشه ای کشیده و این، ترسم را چندبرابر می کرد. مادر گریه به گلو شروع کرد به لعن و نفرین که یکدفعه برخورد کمربند وبه دنبالش جیغ بلندی باعث شد که با وجود تمام ترسم، بی اختیار به طرفشان بدوم. مادر با ضربه های پی در پی که به سرو صورتش می خورد، دیگر رمقی برای تکان خوردن نداشت. خشم و نفرت تمام وجودم را پر کرده بود. به طرف ایوان دویدم. در آن روشنایی کم یک میله ی آهنی توجّهم را جلب کرد. فرصت پیداکردن راه حل دیگری نداشتم. با دستهایی لرزان میله را برداشته و وارد اتاق شدم. ناله های ضعیف مادر، نفرتم را صد چندان کرده بود....(ادامه دارد)